Home arrow บทความทั้งหมด arrow บทความทั่วไป arrow วิถีแห่งเต๋า บทที่- 14: ตามรอยเต๋า
Home    Contacts



วิถีแห่งเต๋า บทที่- 14: ตามรอยเต๋า PDF พิมพ์
จ้องมองแต่มิอาจเห็น
นี่เรียกว่าไร้รูป
สดับฟัง แต่มิอาจได้ยิน
นี่เรียกว่าไร้เสียง
ไขว่คว้า แต่มิอาจจับต้อง
นี่เรียกว่าไร้ตัวตน
สิ่งทั้งสามนี้อยู่เหนือคำอธิบายใด ๆ
ทั้งหมดนี้ประสานกลมกลืนกัน
และกลายเป็นหนึ่งเดียว
เมื่อปรากฏขึ้น ก็ปราศจากแสงสว่าง
เมื่อจางหายไป ก็ปราศจากความมืด
เป็นรูปที่ไร้รูป
เป็นตัวตนที่ว่าง
มีความต่อเนื่องและไม่แปรผัน
สิ่งนี้มิอาจตั้งนิยามให้ได้
หวนกลับไปสู่อาณาจักรแห่งความว่างเปล่า
จึงเรียกว่าความไร้
มีภาพพจน์แห่งความว่างเปล่า
จึงเรียกว่าความว่าง
ตามติดไปเบื้องหน้า
แต่มิอาจเห็นหน้า
ติดตามไปเบื้องหลัง
แต่มิอาจเห็นหลัง
ผู้ที่ปฏิบัติภารกิจในปัจจุบัน
โดยยึดมั่นในหลักการแห่งเต๋าแต่โบราณกาล
ย่อมสามารถหยั่งรู้ถึงต้นกำเนิดเดิม
นี่คือวิถีแห่งเต๋า

 

14 We look at it, and we do not see it, and we name it 'the Equable.' We listen to it, and we do not hear it, and we name it 'the Inaudible.' We try to grasp it, and do not get hold of it, and we name it 'the Subtle.' With these three qualities, it cannot be made the subject of description; and hence we blend them together and obtain The One.

Its upper part is not bright, and its lower part is not obscure. Ceaseless in its action, it yet cannot be named, and then it again returns and becomes nothing. This is called the Form of the Formless, and the Semblance of the Invisible; this is called the Fleeting and Indeterminable.

We meet it and do not see its Front; we follow it, and do not see its Back. When we can lay hold of the Tao of old to direct the things of the present day, and are able to know it as it was of old in the beginning, this is called (unwinding) the clue of Tao.

 
< ก่อนหน้า   ถัดไป >
สถิติผู้เยี่ยมชม: 43874222

สมัครสมาชิก
เพื่อรับเอกสารเพิ่ม!